هر بار که در آستانه ی تابستانم تمام تصویر کوچکَم از تو را به یاد میآورم و گمان میکنم دلتنگی همین بوده باشد.. تابستان ضربه ی آخر تو نبود، اصلا ضربه هم نبود، تو برای من نیامده بودی. مسیرت هم فرق داشت. ما فقط یک جا تلاقی کردیم با هم. و تو مانند گیاهی بودی که در من رشد کرد.. ریشه دواند و رفت.. تو از

حالش كه بد ميشه ميرم ميشينم و براش گيتار ميزنم. حالش كه بد ميشه مياد ميشينه و به صداي گيتارم گوش ميده.. حالش خوب ميشه. دل منم آرووم...

* عنوان مولانا

# رقصِ سیاه و سفیدی